www.mihub.eu Page | 18 Οι Αόρατες Αποσκευές που Χάσαμε στον Δρόμο προς την Ασφάλεια Από: Alyas Rasheed Popalzai Αφγανιστάν Όταν μιλάμε για μετανάστευση, συνήθως αφηγούμαστε τις ιστορίες που είναι πιο εύκολα κατανοητές: τις βάρκες, τα σύνορα, τα κατεστραμμένα σπίτια. Υπάρχει όμως και μια άλλη ιστορία, σπάνια ειπωμένη — η ιστορία όσων χάσαμε μέσα μας κατά τη διαδρομή προς την ασφάλεια. Προερχόμαστε από μέρη όπου είχαμε όνομα, παραδόσεις, αρχές και περηφάνια. Κουβαλούσαμε αόρατες αποσκευές — όχι γεμάτες με ρούχα ή έγγραφα, αλλά με αξίες, πειθαρχία, πολιτισμικούς κώδικες, αξιοπρέπεια και σιωπηλή δύναμη. Δεν ήταν αντικείμενα για να δηλωθούν στο τελωνείο, αλλά ήταν απαραίτητα για να περιγράψουν ποιοι είμασταν. Κάπου ανάμεσα σε εμπόλεμες ζώνες και κέντρα υποδοχής, ανάμεσα στην επιβίωση και τη σιωπή, αυτές οι αποσκευές άρχισαν να χάνονται. Κομμάτι-κομμάτι. Ανταλλάξαμε την αυτοπεποίθηση με την υπακοή. Την περηφάνια με τη γραφειοκρατία. Τις αξίες με τις βίζες. Μας είπαν να είμαστε ευγνώμονες, να σιωπούμε, να προσαρμοστούμε — αλλά κανείς δεν μας είπε πώς να κουβαλήσουμε το παρελθόν μας χωρίς να μας βαραίνει. Έτσι, το αφήσαμε πίσω. Αργά, αθέλητα. Και μαζί του, χάσαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας. Στις νέες μας χώρες προσπαθήσαμε να ξεκινήσουμε από την αρχή. Αλλά κάτι έλειπε. Δεν μπορούσαμε να διδάξουμε στα παιδιά μας τις αξίες που κάποτε κουβαλούσαμε τόσο φυσικά — όχι επειδή δεν το θέλαμε, αλλά επειδή δεν ξέραμε πια πώς. Πώς να εξηγήσεις σε ένα παιδί γεννημένο σε ξένη γη τι σήμαινε «τιμή» για τον παππού σου; Πώς να τους διδάξεις υπομονή σε έναν κόσμο που ανταμείβει μόνο τη βιασύνη; Πολλοί από εμάς παγιδευτήκαμε. Όχι μόνο σε συστήματα, αλλά σε ταυτότητες. Αρχίσαμε να μιμούμαστε αυτό που νομίζαμε ότι πρέπει να γίνουμε, συχνά εγκαταλείποντας αυτό που πραγματικά ήμασταν. Και μετά αναρωτιόμασταν γιατί νιώθαμε κενοί, αόρατοι — ή γιατί κάποιοι από τους νέους μας γίνονταν θυμωμένοι, χαμένοι ανάμεσα σε κουλτούρες που ούτε τους διεκδικούσαν ούτε τους αγκάλιαζαν. Δεν είναι μόνο θέμα νοσταλγίας. Είναι θέμα ευθύνης. Αν δεν μπορούμε να κουβαλήσουμε τις αόρατες αποσκευές των ριζών μας, πώς μπορούμε να προσφέρουμε κάτι ουσιαστικό στον τόπο που μας προσέφερε καταφύγιο; Το να ανταποδίδουμε στις χώρες που μας φιλοξενούν δεν απαιτεί τελειότητα — απαιτεί παρουσία. Σεβασμό, προσπάθεια και μια αίσθηση κοινής ευθύνης. Αυτές οι χώρες μας προσέφεραν ασφάλεια, αλλά η ασφάλεια δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Πρέπει να
RkJQdWJsaXNoZXIy NzYwNDE=